«Hope»: Το νέο θηρίο του Να Χονγκ-τζιν έφτασε στις ελληνικές αίθουσες
Από χθες, 10 Σεπτεμβρίου, το «Hope» προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους από το Cinobo, και είναι από εκείνες τις ταινίες που αξίζει να δει κανείς στη μεγάλη οθόνη
Ποιος είναι πίσω από την κάμερα;
Πίσω από την κάμερα είναι ο Να Χονγκ-τζιν, ένα όνομα που ίσως σου θυμίζει κάτι έστω κι αν δεν το βάζεις αμέσως. Είναι ο τύπος που έκανε το «The Wailing» το 2016, μια από εκείνες τις ταινίες τρόμου που μπήκαν στην καρδιά του κόσμου και έμειναν εκεί.
Από τότε δεν είχε γυρίσει τίποτα, οπότε το «Hope» έρχεται με βαριά προσδοκία στην πλάτη του, αλλά και με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό που έχει πάρει ποτέ νοτιοκορεατική ταινία. Πέρασε μάλιστα και από τις Κάννες φέτος, που δεν είναι λίγο πράγμα.
Το καστ είναι κι αυτό ένας λόγος να σηκώσει κανείς το φρύδι: δίπλα σε γνωστά ονόματα του κορεατικού σινεμά όπως ο Χουάνγκ Τζουνγκ-μιν και η Χογιόν (γνωστή από το «Squid Game»), εμφανίζεται και ο Μάικλ Φασμπέντερ, σε έναν ρόλο που προσθέτει μια απρόσμενη, διεθνή διάσταση στην ταινία.
Πλοκή (spoiler free)
Χωρίς να μπούμε καθόλου στην πλοκή, το σκηνικό είναι μια απομονωμένη παραθαλάσσια κωμόπολη όπου δασικές πυρκαγιές κόβουν κάθε επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Οι κάτοικοι βρίσκονται ξαφνικά μόνοι, αποκομμένοι, και αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν κάτι που δεν καταλαβαίνουν πλήρως. Πάνω σε αυτόν τον σκελετό, η ταινία χτίζει μια ατμόσφαιρα διαρκούς αγωνίας, όπου η φύση και το άγνωστο γίνονται εξίσου απειλητικά με ό,τι κρύβεται μέσα στο δάσος.
Είναι το είδος της ταινίας που δεν στηρίζεται σε ένα «τουίστ» για να λειτουργήσει· στηρίζεται στην κλιμάκωση, στην ένταση που χτίζεται σιγά σιγά, και σε μια αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά πολύ πριν καταλάβεις τι ακριβώς είναι αυτό.
Γιατί αξίζει να τη δεις στο σινεμά
Το «Hope» δεν είναι απλώς άλλη μια ταινία τρόμου ή δράσης της σεζόν. Είναι μια ταινία που παίζει με τον φόβο του αποκλεισμού και της απομόνωσης, κάτι πολύ πιο οικείο και ανθρώπινο από όσο ακούγεται στην περιγραφή. Ο Να Χονγκ-τζιν έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι ξέρει να χτίζει κλίμα, να κρατάει τον θεατή σε αναμονή χωρίς να βιάζεται, και να αφήνει ερωτηματικά που σε απασχολούν πολύ μετά τους τίτλους τέλους.
Η χρήση της κάμερας στο χέρι δίνει στην ταινία μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη αισθητική, σαν να παρακολουθείς κάτι που συμβαίνει πραγματικά μπροστά σου, κι αυτό μεγαλώνει ακόμα περισσότερο την αγωνία.
Σε συνδυασμό με τη μεγάλη παραγωγή και το βάρος που έχει το όνομα του σκηνοθέτη μετά το «The Wailing», το αποτέλεσμα είναι μια εμπειρία φτιαγμένη για τη μεγάλη οθόνη και το σκοτεινό αίθουσα κινηματογράφου — όχι για να τη δεις αποσπασματικά στο σπίτι.
Αν σου αρέσουν οι ταινίες που σε κρατάνε σε τεντωμένα νεύρα χωρίς εύκολες απαντήσεις, και θέλεις να ανακαλύψεις μόνος σου τι ακριβώς κρύβεται πίσω από τις φλόγες και το σκοτάδι, το «Hope» παίζει τώρα στους κινηματογράφους.
